ترجمه : 25 - هر گاه از آنها سؤال كنى چه كسى آسمانها و زمين را آفريده است مسلما مىگويند اللَّه بگو الحمد للَّه ( كه خود شما معترفيد ) ولى اكثر آنها نمىدانند . 26 - از آن خدا است آنچه در آسمانها و زمين است ، چرا كه خداوند بى نياز و شايسته ستايش است . 27 - اگر آنچه روى زمين از درختان است قلم شوند ، و دريا براى آن مركب گردد ، و هفت دريا به آن افزوده شود ، اينها همه تمام مىشوند اما كلمات خدا پايان نمىگيرد ، خداوند عزيز و حكيم است . 28 - آفرينش و زندگى مجدد همه شما همانند يك فرد بيش نيست ، خداوند شنوا و بينا است . 29 - آيا نديدى كه خداوند شب را در روز و روز را در شب داخل مىكند ؟ و خورشيد و ماه را مسخر شما ساخته ؟ و هر كدام تا سر آمد معينى به حركت خود ادامه مىدهند ؟ خداوند به آنچه انجام مىدهيد آگاه است . 30 - اينها همه دليل بر آن است كه خداوند حق است و آنچه غير از او مىخوانند باطل است و خداوند بلند مقام و بزرگ مرتبه است . تفسير : ده وصف از اوصاف پروردگار در شش آيه فوق مجموعه اى از صفات خداوند بيان شده است كه در حقيقت ده صفت عمده يا ده اسم از اسماء الحسنى را بيان مىكند : غنى ، حميد ، عزيز ، حكيم ، سميع ، بصير ، خبير ، حق ، على و كبير . اين از يك نظر ، و از سوى ديگر در آيه نخست از « خالقيت » خداوند سخن مىگويد و در آيه دوم از « مالكيت مطلقه » او در آيه سوم از « علم بى انتهايش » بحث مىكند و در آيه چهارم و پنجم از « قدرت نامتناهيش » . و در آخرين آيه نتيجه مىگيرد كسى كه داراى اين صفات است « حق » است و غير از او همه باطل و هيچ و پوچند .